ஆனால், நாம் தற்போது பேசிக்கொண்டிருக்கும் விஷயத்திற்குத் திரும்புவோம்: சகோதர சகோதரிகளே, நீங்கள் 'ஆதி மூளை வகுப்பை' (Primitive Brain Class) பயிலும்போது—மேலும், அனைத்து உயிரினங்களையும் அனைத்துப் பொருட்களையும் படைக்க இறைவன் அனுமதித்தது இந்த 'ஆதி மூளையின்' வாயிலாகத்தான் என்பதை நினைவில் கொள்ளும்போது—இதை மிகக் கவனமாகக் கேளுங்கள்! நீங்கள்—அல்லது *நாம்*—அனைத்து உயிரினங்களையும் அனைத்துப் பொருட்களையும் படைத்தபோது—ஆம், அவற்றை உருவாக்கியது *நீங்களும்* *நாமும்* தான்—அப்படியென்றால், அவற்றிற்கான பொறுப்பை நீங்களே ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும். முதலாவதாக, நீங்கள் சென்று அந்த 'வகுப்பு 13++'-ஐப் (Class 13++) பயிலுமாறு உங்களுக்குச் சொன்னது யார்? தெளிவாகக் கேளுங்கள்! நான் இதை மீண்டும் ஒருமுறை வலியுறுத்திச் சொல்கிறேன். கற்றுக்கொள்வதில் உங்களுக்கு அவ்வளவு ஆர்வம் இருக்கிறதா? இப்போது தெளிவாகக் கேளுங்கள்! அந்த 'ஆதி மூளை வகுப்பை'ப் பயில்வதை நீங்கள் மிகவும் ரசிக்கிறீர்கள், இல்லையா? எல்லோரும் தெளிவாகக் கேளுங்கள்! அனைத்து உயிரினங்களையும் அனைத்துப் பொருட்களையும் படைப்பதற்கு இந்த 'ஆதி மூளை'தான் வழிவகுத்தது என்பதால்—நாம் மனிதர்களைப் பற்றி மட்டும் பேசாமல், *அனைத்து* உயிரினங்களைப் பற்றியும் பேசுவோம்: உணவுப் பொருட்கள், பயிர்கள், தாவரங்கள் மற்றும் விலங்கினங்கள்—இவை அனைத்தையும் பராமரித்துக் காக்கும் கடமை உங்களுக்கும் எனக்கும் இருக்கிறது. அவற்றிற்காக நாம் தியாகங்களைச் செய்ய வேண்டும். எனவே, மனக்குறைகளையோ அல்லது மனக்கசப்புகளையோ மனதில் தேக்கி வைக்காதீர்கள்! நான் பேசுவது *அனைத்து* உயிரினங்களைப் பற்றியும் *அனைத்து* பொருட்களையும் பற்றியும் ஆகும். இப்போது, நம்முடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை நோக்கித் திரும்புவோம். நீங்கள் தாத்தா-பாட்டிகளாக நடந்துகொள்கிறீர்களா? பெற்றோர்களாக நடந்துகொள்கிறீர்களா? அல்லது பிள்ளைகளாக நடந்துகொள்கிறீர்களா? உங்கள் பங்கை (role) ஏற்றுக்கொண்டு, அதைச் செவ்வனே நிறைவேற்றுங்கள்! இந்தச் சூழல்களை உருவாக்கியது *நாமே* என்பதால், அதற்கான பொறுப்பை நீங்களே ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும்; பிறர் மீது பழி சுமத்தாதீர்கள்; "நான் ஏன் இவ்வளவு துன்பப்படுகிறேன்?" என்று கேள்வி எழுப்பாதீர்கள். துன்பப்படாதீர்கள்! ஒரு மனைவியை ஏற்றுக்கொள்வதில் அவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுமாறு உங்களுக்குச் சொன்னது யார்? ஒரு கணவனை ஏற்றுக்கொள்வதில் அவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுமாறு உங்களுக்குச் சொன்னது யார்? உங்கள் துன்பங்களைப் பற்றிப் புலம்பாதீர்கள்! நீங்கள் ஒரு மனைவியையோ அல்லது கணவனையோ ஏற்றுக்கொண்ட அந்தப் பழைய நாட்களில்—நீங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் ஆழமாக நேசித்த அந்தத் தருணங்களில்—*அப்போது* ஏன் துன்பங்களைப் பற்றிப் புகார் செய்யவில்லை? துன்பங்களைப் பற்றிப் புகார் செய்யப்போவதாக இருந்தால், முதலாவதாகவே நீங்கள் ஒரு துணையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கக் கூடாது. இப்போது நீங்கள், "ஐயோ! நான் பேரப்பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கவும், மருமக்களையும் பெற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கவும் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுத்திருக்க வேண்டும்!" என்று சொல்கிறீர்கள். சரி, உங்களுக்கு மருமகள்களோ அல்லது மருமகன்களோ வேண்டாம் என்று இருந்திருந்தால், துறவிகளைப் போல நீங்கள் சும்மா தனித்தே வாழ்ந்திருக்கலாமே—அதில் என்ன சிக்கல் இருந்திருக்கப்போகிறது? ஆனால் நீங்கள்தாம் அதைத் தீவிரமாக விரும்பினீர்கள்! அந்த இன்பத்தை நீங்கள்தாம் ஏங்கினீர்கள்! சில நிமிட இன்பத்திற்காக நீங்கள்தாம் ஏங்கினீர்கள்; ஆனால் இப்போது குறை கூறுகிறீர்கள். இதுவே நான் உங்களுக்கு முன்வைக்க விரும்பும் ஓர் உவமையாகும். *வரலாற்றுக்கு முந்தைய மனித மூளை* (Prehistoric Human Brain) வகுப்பின் மாணவர்களே—நான் உங்களுக்குக் கற்பிக்கும் முறை இதுதான்: எப்போதெல்லாம் ஒரு கடமையோ அல்லது பொறுப்போ எழுகிறதோ, அப்போது குறை கூறாதீர்கள்! அதை ஏற்றுக்கொண்டு, அன்புடன் அரவணைத்துக்கொள்ளுங்கள்—அதில் சம்பந்தப்பட்ட நபர் தவறாக நடந்துகொண்டாலும்கூட—ஏனெனில், அவர்களை இந்த உலகத்திற்கு அழைத்து வந்தவர்கள் நீங்கள்தாம்! மேலும்—கற்பதில் உங்களுக்கிருக்கும் ஆர்வத்தைப் பொறுத்தவரை—இந்த பூவுலகில் நிலவும் அனைத்துத் துன்பங்களுக்கும் நீங்களே முழுப் பொறுப்பேற்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவற்றை உருவாக்கியவர்கள் நீங்கள்தாம்! வேறு யாராவது அவற்றை உருவாக்கியிருந்தால், நீங்கள் அவர்கள் மீது மனக்கசப்பு கொள்ள உங்களுக்கு முழு உரிமை இருந்திருக்கும். ஆனால், இந்த அறிவைத் தேடி வந்தவர்கள் *நீங்கள்தாம்*! இன்று நான் உங்களுக்கு வழங்கும் பாடம் முழுமையான உண்மையாகும்! ஐரோப்பாவிலிருந்து இந்தக் வகுப்பை ஒரு பார்வையாளர்களாகக் (auditing) கவனித்துக்கொண்டிருப்பவர்களே: கூர்ந்து கவனியுங்கள்! நாமே படைப்பாளர்கள் என்பதால், நாமே பொறுப்பைச் சுமக்கிறோம்; நாம் பொறுப்பைச் சுமப்பதால், நாம் மிக ஆழமான துன்பங்களையும் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஆயினும், இப்போது இந்தச் சிறிய துன்பங்களைத் தாங்கிக்கொள்வதன் மூலம், இறுதியில் நாம் மிகச் சிறந்ததொரு வெகுமதியைப் பெறுகிறோம். கவனமாகக் கேளுங்கள்! எது வெளியே செல்கிறதோ, அதுவே இறுதியில் மீண்டும் நம்மிடம் வந்து சேரும்—இறுதியில், அதன் நன்மைகளை அறுவடை செய்பவர்கள் நாமே! ஏனெனில், நாமே ஆதிமூலங்கள்; இங்குள்ள அனைத்தும் இருப்பதற்கான "பெற்றோர்கள்" நாமே! நாமே ஆதிமூலங்கள் என்பதால்தான், படைப்பின் பலன்களை இறுதியில் அனுபவிப்பவர்கள் நாமேயாக இருக்கிறோம். இருப்பினும்—அந்தப் பலன்களை நாம் அனுபவிப்பதற்கு முன்னால்—நாம் முதலில் துன்பங்களைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். துன்பத்தை நீங்கள் முதலில் அனுபவிக்காதவரை, அந்த வெகுமதியை உங்களால் உண்மையாகவே அனுபவிக்க முடியாது. அடடா—துன்பம் என்றால் என்னவென்றே உங்களுக்குத் தெரியாதென்றால், அந்த வெகுமதியை உங்களால் எப்படித்தான் அனுபவிக்க முடியும்? *வரலாற்றுக்கு முந்தைய மனித மூளை* வகுப்பின் மாணவர்களே—பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களையும், அனைத்து நிகழ்வுகளையும் உருவாக்கியவர்கள் நீங்கள்தாம் என்பதை நான் உங்களுக்குத் தொடர்ந்து நினைவூட்டிக்கொண்டே இருக்கிறேன். நாம் துன்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு அரவணைக்கும்போது, தோல்வி என்று தோன்றும் ஒன்றை, நாம் ஒரு மகத்தான, இறுதி வெற்றியை அடைவதற்கான மிக உறுதியான அடித்தளமாகவே உருமாற்றுகிறோம். இதுவே நான் உங்களுக்கு வழங்கும் ஆழமான ஞானமாகும்—நீங்கள் உங்கள் உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதியவைத்துக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான பாடமாகும். முப்பது ஆண்டுகளாக, நான் உங்களுக்கு வழிகாட்டி வருகிறேன்; இருப்பினும், ஒரே ஒரு நிமிடத்தில்—இதை நீங்கள் உண்மையாகவே உள்வாங்கிக்கொண்டால்—உடனடி நிம்மதியை நீங்கள் காண்பீர்கள்! "வரலாற்றுக்கு முந்தைய மனித மூளை" (Prehistoric Human Brain) குறித்த உங்கள் ஆய்வுகளின்போது நான் சமீபத்தில் உங்களுக்கு அறிவுறுத்தியது போல: நீங்கள் அனைத்து விதமான உயிரினங்களையும் நிகழ்வுகளையும் உருவாக்கியபோது, அவற்றிற்கான பொறுப்பையும் நீங்களே ஏற்றுக்கொண்டீர்கள். அதன் விளைவாக, இந்த பூவுலகில் உள்ள அனைத்துத் துன்பங்களையும் நாமே நம் தோள்களில் சுமந்துகொண்டோம். ஆயினும், அதற்கு ஈடாக—நாம் அந்தத் துன்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டால்—மிகப்பெரியதொரு மகிழ்ச்சியால் நாம் வெகுமதி அளிக்கப்படுகிறோம்: அந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களில் உணரப்படும் 'வெற்றி' எனும் உணர்வே அது. ஒவ்வொரு நாளும், இந்தச் சிந்தனையை உங்கள் மனதின் முன்னிலையில் நிறுத்திவையுங்கள்: கடமையும் பொறுப்பும்—நாமே அவற்றை உருவாக்கினோம்; எனவே, அவற்றின் விளைவுகளையும் நாமே ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும். ஆகையால், ஒரு நாளின் இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள், எப்போதெல்லாம் அந்த ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சி உணர்வை நீங்கள் அனுபவிக்கிறீர்களோ, அப்போதெல்லாம் நீங்கள் வெற்றியை அடைந்துவிட்டீர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். எஞ்சிய நேரத்தை நீங்கள் தோல்வியாக—முழுமையான இழப்பாகவே—கருதலாம்! ஆயினும், அந்த இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள், வெறும் ஐந்து நிமிடங்களுக்காவது நீங்கள் வெற்றியை அனுபவித்தால், அது ஒரு பிரம்மாண்டமான வெற்றியாகும்—அது ஈடுஇணையற்ற ஒரு பொக்கிஷமாகும்! எனது போதனைகள் மற்றவர்களின் போதனைகளிலிருந்து மாறுபட்டவை. முப்பது அல்லது ஐம்பது புத்தகங்களைப் படிக்குமாறு கூறும் மற்ற ஆசிரியர்களைப் போன்றவர் நான் அல்ல; இறுதியில், அனைத்தும் ஒரே ஒரு சொல்லில் வந்து அடங்கிவிடுகின்றன! நான் இப்போது உங்களுக்குக் கற்பிக்கும் அந்தச் சொல் இதுவே: முழுமையான தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்! இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தில், ஐந்து நிமிடங்களுக்கான வெற்றியை நீங்கள் கண்டடைந்தால்—அது இறைவனால் உங்களுக்கு அருளப்பட்ட ஈடுஇணையற்ற பொக்கிஷமாகும்—அங்குதான் உங்கள் அமைதி குடிகொண்டிருக்கிறது! ஏனெனில், இங்கே அமர்ந்துகொண்டு துயரத்தில் மூழ்கிக்கிடப்பதால் என்ன பயன்? நாம் நம் துன்பத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டால், கவலைப்படுவதற்கு வேறு என்ன மிச்சமிருக்கிறது? நமக்குத் துயரத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியது வேறு என்ன எஞ்சியிருக்கிறது? துன்பம் என்பது வெறும் துயரத்தை விட மிக ஆழமானதொரு இருப்பின் நிலையாகும்; துயரம் என்பது உண்மையான துன்பம் அல்ல. இப்போது நீங்கள் அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டீர்கள் அல்லவா?—இதோ பாருங்கள்!—வெறும் ஐந்து நிமிடங்களுக்குள், தூய ஆனந்தத்தை உங்களால் அனுபவிக்க முடியும்! அந்தத் தருணங்களில், துன்பம் என்பதே சிறிதும் இருப்பதில்லை—முற்றிலும் இருப்பதில்லை! அந்த ஐந்து நிமிடத் தூய மகிழ்ச்சி—என் வார்த்தைகளைக் குறித்துக்கொள்ளுங்கள்—ஒரு ஈடுஇணையற்ற பொக்கிஷமாகும்; இருபத்து மூன்று மணி நேரம் ஐம்பத்து ஐந்து நிமிடங்கள் நாம் அனுபவித்த துன்பத்திற்கு அதுவே முழுமையான ஈடாக அமைகிறது. ஐந்து நிமிட ஆனந்தம், எஞ்சிய இருபத்து மூன்று மணி நேரம் ஐம்பத்து ஐந்து நிமிடங்களையும் முழுமையாக உருமாற்றி, அவற்றிற்கான தீர்வாகவும் அமைகிறது. இந்த ஒரே காரணத்திற்காகவே, எங்களின் 'மனித ஆற்றல்' (Human Energy) துறையில், துன்பத்தை ஏற்றுத் தழுவுமாறு நாங்கள் எப்போதும் உங்களுக்கு வழிகாட்டுகிறோம். தோல்வியிலிருந்து கற்றுக்கொள்வதற்காகவே, உங்கள் பணம், வளங்கள், உழைப்பு, ஆற்றல் மற்றும் நேரம் ஆகிய அனைத்தையும் நீங்கள் முதலீடு செய்கிறீர்கள். நீங்கள் தொடர்ந்து தோல்வியிலிருந்தே கற்றுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆயினும், இத்தகைய சிறிய தோல்விகளின் வாயிலாகவே நாம் பெரும் வெற்றிகளைச் சாதிக்கிறோம். எது உண்மையானது என்பதை நீங்கள் கண்டறிவதற்காகவே, நான் உங்களுக்கு வழிகாட்டுகிறேன்; மேலும், அதற்கான கற்பனைச் சூழல்களையும் (simulated scenarios) உங்களுக்காக உருவாக்குகிறேன். அந்த உண்மையை நீங்கள் அடைந்த பிறகு, அந்தக் கற்பனை அனுபவத்தை மற்றவர்களுக்கும் நீங்கள் கடத்துகிறீர்கள்—அவர்களும் அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே. அவர்கள் கற்றுக்கொண்டு, அதன் விளைவாக உண்மையை உணரும்போது, அந்தக் கற்பனை அனுபவம் மீண்டும் வேறொரு குழுவினருக்குக் கடத்தப்படுகிறது—அதாவது, நம்முடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி வருபவர்களுக்கு. நீங்கள் இந்த மனநிலையை ஏற்றுக்கொண்டால், இயல்பாகவே நீங்கள் மன அமைதியுடன் உணர்வீர்கள்! அப்படியிருக்கையில், நீங்கள் ஏன் கவலைப்படவோ அல்லது கலக்கமுறவோ வேண்டும்? மேலும், நான் உங்களிடம் உண்மையாகவே ஒன்று சொல்கிறேன்: 'வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட மனித மூளை' (Prehistoric Human Brain) குறித்த ஆய்வை நீங்கள் மேற்கொள்ளும்போது, அனைத்திற்குமான முழுப் பொறுப்பையும் நீங்களே ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள். ஏனெனில், இன்னும் உயர்ந்த சிகரங்களை எட்ட விரும்புகிறவர்—மேலும் பலவற்றை அடையத் துடிக்கிறவர்—*நீங்கள்தான்*!
உங்களுக்குக் கடவுள் தேவை, இல்லையா? ஆயினும், கடவுள் அனைத்து உயிரினங்கள் மீதும், படைப்புலகம் முழுவதின் மீதும் அக்கறை கொள்கிறார். மனிதகுலத்தின் மேன்மைக்காக நாம் பங்காற்ற வேண்டும் என்பதற்காகவே, அவர் இவற்று அனைத்தையும் நாம் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் உரிமையை நமக்கு வழங்கியுள்ளார். நாம் வெறும் மேட்டுக்குடி நிலையில் அமர்ந்துகொள்வதற்காக மட்டும் அவர் இவற்றை வழங்கவில்லை! அவரே பூமிக்கு இறங்கி வந்துள்ளார்; இதோ, அவர் தரையிலேயே அமர்ந்திருக்கிறார்! என் சகோதர சகோதரிகளே, அவரைவிட உயர்ந்த இடத்தில் அமர உங்களுக்குத் துணிவு இருக்கிறதா? கடவுளுக்குச் சமமானவர் என்று எவரேனும் இருக்கிறார்களா? ஒருவன் உண்மையாகவே கடவுளாக இருப்பானேயானால், அவன் அந்தப் புல்வெளியிலேயே அமர்ந்திருப்பான். கடவுளைவிட உயர்ந்த இடத்தில் அமர உங்களுக்குத் துணிவு இருக்கிறதா? உங்களுக்கு அந்தத் துணிவு இருக்காது! அப்படியென்றால், அவருக்கு அருகிலேயே அமருங்கள்—அல்லது அதைவிடச் சிறந்தது, அவருக்குப் பின்னாலேயே அமருங்கள்; அதுவே மிகவும் பாதுகாப்பான வழியாகும்! அவ்வாறு அமர்ந்தால், ஏதேனும் ஆபத்து நேரும்போது, அவரால் உங்களைப் பாதுகாக்க முடியும்; மாறாக, நீங்கள் அவருக்கு முன்னால் அமர்ந்தால், உங்களால் அவரை எவ்விதம் பாதுகாக்க முடியும்? அவருக்குப் பின்னாலேயே அமருங்கள், என் குழந்தையே! அவ்வாறு அமர்ந்தால், மரணம் நெருங்கும் தருணத்தில், உங்களுக்கு முன்னரே அவரே உயிர் துறப்பார்—நிச்சயமாக, அவர் ஒருபோதும் உண்மையாகவே இறப்பதில்லை என்பது வேறு விஷயம். அதன் விளைவாக, நீங்கள் தொடர்ந்து வாழ்வீர்கள்! தோல்வியிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; அதன் மூலம், வேறெவருமே இதுவரை அடையாத ஒரு வெற்றியை நீங்களே சொந்தமாக்கிக்கொள்ளுங்கள்! இதோ—இதை நான் உங்கள் அனைவருக்கும் மிகத் தெளிவான முறையில் விளக்கிவிட்டேன்! இல்லையெனில், நீங்கள் இப்படிச் சொல்லக்கூடும்: “அடடா! இங்கே படிப்பதற்காக வருவது ஒரு விதமாக இருக்கும் என்று நான் நினைத்தேன்; ஆனால் அதற்கு மாறாக, இவர் நம்மைத் துன்புறுத்துகிறார்! நாங்கள் இதில் சேருவதற்கு முன்பு மிகவும் வசதியாக வாழ்ந்து வந்தோம்; இப்போது நாங்கள் மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறோம்—இருப்பினும், நாங்கள் இறந்துவிடவில்லை. வசதி என்பது மரணத்திற்கே இட்டுச் செல்லும்; துன்பம் அவ்வாறு செய்வதில்லை. இதில் எதை நீங்கள் தேர்ந்தெடுப்பீர்கள்? எதை நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்? துன்பப்பட்டாலும் உயிர் பிழைத்திருப்பது—அதன் மூலம் பிறருக்கு உதவ முடிவது—அல்லது வசதியாக வாழ்ந்துவிட்டு இறந்து போவது? இதில் எது வேண்டும்? நிச்சயமாக நீங்கள் துன்பத்தையே தேர்ந்தெடுப்பீர்கள், இல்லையா? அப்படியானால், இந்தத் துன்பத்தை இருகத் தழுவிக்கொள்ளுங்கள்! இந்தத் துன்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், இறைவன் உங்களுக்குத் துணையாக நிற்பார்! வசதியை மட்டுமே தேடினால், இறைவன் எந்தத் துணையும் அளிக்கமாட்டார். உங்களுக்கு எது வேண்டும்? நீங்கள் கற்றுக்கொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருப்பதால்தானே வந்திருக்கிறீர்கள்? நீங்கள், ‘குருவே, நான் கற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறேன்’ என்று சொல்கிறீர்கள். அப்படியானால் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், என் குழந்தையே! ‘குருவே, நான் கற்றுக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.’ அப்படியானால் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், என் அன்பிற்குரியவரே! தொடர்ந்து கற்றுக்கொண்டே இருங்கள். நீங்கள் படித்து இப்போது ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே ஆகியிருக்கிறது; அதற்குள்ளாகவே நீங்கள் பயப்படத் தொடங்கிவிட்டீர்கள், இல்லையா? இது இன்னும் முடிந்துவிடவில்லை—இன்னும் நிறைய வரவிருக்கிறது! ஆனால் இறுதியில், அந்தப் பயம் முழுமையாக மறைந்துபோகும் ஒரு காலம் வரும். நான் உங்களுக்கு வழிகாட்டும்போது, ஆரம்பத்தில் நீங்கள் மிகுந்த பயத்தை உணர்வீர்கள்—உண்மையிலேயே மிகக் கடுமையான பயத்தை உணர்வீர்கள்—அது படிப்படியாகக் குறைந்து, இறுதியில் முழுமையாகவே மறைந்துவிடும். உங்கள் பணியை நீங்கள் திறம்படச் செய்வதற்கு முன்பு, நீங்கள் பயமற்ற நிலையில் இருக்க வேண்டும்! குறைந்த அளவு பயத்துடன் இந்தப் பயிற்சியைத் தொடங்கிவிட்டு, இறுதியில் மிகுந்த திகிலுடன் அதை முடிப்பது என்பது எந்த வகையிலும் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்காது. அப்படி நடந்தால், நீங்கள் இந்தப் பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, ‘சரி, போய் வருகிறேன்!’ என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிடுவீர்கள்.” நமது பூமியின் வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக—ஆம், முதன்முறையாகவே—நமது உடல் எனும் கூட்டுக்குள் இறைவனின் இருப்பை அறிவியலாளர்கள் தற்போது ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர். அதே வேளையில், எனது தாய்நாடான வியட்நாமும்—பொதுவாக ஆசியா மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியப் பகுதிகளும்—இந்த உண்மையை எப்போதுமே அறிந்திருந்தன; இருப்பினும், எங்களால் அதை முழுமையாக உணர்ந்துகொள்ளும் நிலை அப்போதுவரை வாய்க்கவில்லை. இலக்கியம் மற்றும் தத்துவத் துறைகளில்—குறிப்பாக எனது நாட்டிலும், பரவலாகத் தென்கிழக்கு ஆசியப் பகுதிகளிலும்—நாங்கள் பாரம்பரியமாக மூன்று அடிப்படைக்கூறுகளை மட்டுமே அங்கீகரித்து வந்துள்ளோம்: மேலே உள்ள வானம், கீழே உள்ள பூமி, மற்றும் இவ்விரண்டிற்கும் இடையில் உள்ள மனித இனம்—இவையே *Thien-Dia-Nhan* (வானம்-பூமி-மனிதன்) என அழைக்கப்படுகின்றன. வானம், பூமி மற்றும் மனிதன் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றிணையும்போது, ஒருவன் அனைத்துப் பொருட்களையும் குறித்த அறிவைப் பெறுகிறான் என்பதே இங்குள்ள புரிதலாகும். இருப்பினும், எழுத்து வடிவில் அமைந்திருந்த இந்த எளிய சொற்றொடர்கள் இருந்தபோதிலும், அவற்றின் ஆழமான முக்கியத்துவத்தை நாம் ஒருபோதும் உண்மையாகவே உணர்ந்துகொண்டதில்லை! நவீன அறிவியலாளர்களின் அசாதாரணத் திறன்களின் வாயிலாக, வானம், பூமி மற்றும் மனிதன் ஆகியோரின் இந்த ஒன்றிணைவு உண்மையில் நமக்குள்ளேயே இயல்பாகவே அமைந்திருக்கும் ஒரு எதார்த்தம் என்பதை—நாம் இதுவரை எவ்வாறு பயன்படுத்திக்கொள்வது என்று அறியாதிருந்த ஒரு எதார்த்தம் என்பதை—இன்றுதான்—சரியாக இந்தத் தருணத்தில்தான்—நாம் இறுதியாக நிரூபித்திருக்கிறோம். இந்த எதார்த்தமே நமது மூளைக்குள் வீற்றிருக்கும் "கடவுள் செல்" (God Cell) ஆகும். இன்று, சகோதர சகோதரிகளே, நீங்கள் உங்களைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளும் பொருட்டு—*நாம்* நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளும் பொருட்டு—இதை நான் உங்கள் முன் சமர்ப்பிக்கிறேன்.
புத்தகங்களில் எழுதப்பட்டுள்ளவற்றில் பெரும்பகுதி வெறும் கோட்பாட்டு ரீதியானதாகவே எஞ்சிவிடுகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் எளிய வசதிகளைக் கொண்ட ஒரு சாதாரண மனிதன்; எங்களது *Nhan Dien* (மனித ஆற்றல்) பயிற்சி முறைக்கு எவ்வித நிதி வளங்களோ, ஆராய்ச்சி வசதிகளோ, அறிவியல் உபகரணங்களோ அல்லது பிரத்யேக ஆராய்ச்சி நேரமோ கிடையாது. நாங்கள் கற்றல் மற்றும் நடைமுறைப் பயன்பாட்டை மட்டுமே முழுமையாகச் சார்ந்திருந்தோம்—கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக என்னால் முன்னின்று நடத்தப்பட்ட ஒரு செயல்முறை இது. இந்த மூன்று தசாப்த காலத்திலும், 'உயர் வானங்கள்' (Higher Heavens) எனக்கு அருளிய போதனைகளை நான் ஆழ்ந்து பயின்றேன்; இன்று—சரியாக இந்தத் தருணத்தில்—மனிதகுலத்தின் பெருவிருப்பங்கள்—ஆம், அந்த மனித இனத்தின் உயரிய லட்சியங்கள்—கடைசியாக நம் கண்களுக்கு முன்பாகவே ஈடேறியுள்ளன. இந்தச் சாதனையை உங்கள் அனைவருடனும் பகிர்ந்துகொள்ள நான் விரும்புகிறேன். பத்து ஆண்டுகளாக நான் காத்திருந்தேன்—இந்த பத்து ஆண்டுகாலக் காத்திருப்பைப் பற்றி நான் குறிப்பிடுவதற்குக் காரணம், என்னுள் ஒரு ஆழ்ந்த நம்பிக்கை குடிகொண்டிருந்ததுதான்: அதாவது, உலகளாவிய அறிவியல் சமூகம் இதை அங்கீகரிக்கும் ஒரு நாள் வரும் என்ற நம்பிக்கை அது... ...நமக்குள்ளேயே வீற்றிருக்கும் அந்த 'பரம்பொருளின்' இருப்பை நாம் உணர்ந்துகொள்ளும்போது, மனிதகுலம் அதன் நற்பலன்களை அறுவடை செய்யும். அத்தகையதொரு காலம் மிக வேகமாக நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
அதற்கான மிக அண்மையத் தருணம் இப்போதே—இந்த 2004-ஆம் ஆண்டிலேயே—அமைந்திருக்கிறது. ஏறக்குறைய பதினைந்து நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு—இன்னும் நான்கு மாதங்கள் அல்லது ஒருவேளை மூன்று மாதங்களே எஞ்சியிருக்கும் நிலையில்—நான் உங்களுக்கு முதன்முதலில் "வரலாற்றுக்கு முந்தைய மனித மூளை" (Prehistoric Human Brain) குறித்த வகுப்பை எடுத்ததிலிருந்து சரியாகப் பதினைந்து முழு ஆண்டுகள் நிறைவடைந்திருக்கும். அப்போது, இந்த 'வரலாற்றுக்கு முந்தைய மனித மூளையை' நீங்கள் பயன்படுத்தத் தொடங்கும்போது, ஒரு உடனடி மாற்றத்தை நீங்கள் உணர்வீர்கள். முதலாவதாக, சுயநலம் சார்ந்த விஷயம்: அது முற்றிலுமாக மறைந்துவிடும். இரண்டாவதாக, பிறர் மீதான பகைமை உணர்வு: அது அடியோடு நின்றுவிடும். மூன்றாவதாக, பிறருக்குச் சிரமங்களை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏதேனும் உங்களுக்கு இருந்திருந்தால்: அதற்கு மாறாக, அவர்களுக்கு விஷயங்களை எளிதாக்கித் தரும் ஒரு மனநிலையை நீங்கள் இயல்பாகவே உங்களுள் காண்பீர்கள். ஒரு கணத்தில் நீங்கள் ஒருவர் மீது வெறுப்புணர்வைச் சுமந்திருக்கலாம்; ஆனால் அடுத்த கணமே, அந்த வெறுப்பு முற்றிலுமாக மறைந்துபோயிருக்கும். ('வெறுப்பு' என்று நான் குறிப்பிடுவது கோபம் அல்லது மனக்கசப்பையே தவிர, காதலுக்கு எதிரான 'வெறுப்பு' அல்ல! இதற்கும் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான காதல் உறவுகளுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை; அது இங்கு சூழல் அல்ல!) நான் இப்போது உங்களுக்குக் கற்பிப்பது ஒட்டுமொத்த மனித சமுதாயத்திற்கும் பொருந்தும். தொன்மையான மனித மூளை இந்த வியக்கத்தக்க குணத்தைக் கொண்டுள்ளது: நீங்கள் சுயநலமாகச் செயல்படத் தொடங்கும் கணத்தில், ஆன்மீக சக்திகள் உங்கள் தொன்மையான மனித மூளைக்குள் தலையிடுகின்றன, உடனடியாக, உங்கள் சுயநலம் கரைந்துவிடுகிறது. நீங்கள் பிடிவாதமாக இருந்தாலோ அல்லது கோபத்தையும் மனக்கசப்பையும் கொண்டிருந்தாலோ, உங்கள் தொன்மையான மனித மூளை பரம்பொருளின் ஒளிவட்டத்தைப் பெறும் கணத்தில், நீங்கள் ஒரு உடனடி உருமாற்றத்திற்கு உள்ளாகிறீர்கள். ஏனெனில் பரம்பொருள் ஒருபோதும் சுயநலம் கொண்டதல்ல! பரம்பொருள் ஒருபோதும் அற்பமானதல்ல! பரம்பொருள் துக்கத்தையோ கோபத்தையோ கொண்டிருப்பதில்லை. அன்பு மட்டுமே உள்ளது—தூய்மையான, நிபந்தனையற்ற அன்பு! எனவே, உங்கள் மூளை இந்த உருமாற்றத்திற்கு உள்ளாகும் போது, பீதியடையவோ அல்லது கலக்கமடையவோ வேண்டாம். இது ஞானத்தின் ஒரு உருமாற்றம்—நமது ஆன்மாக்கள் ஞானம் அடைந்ததைப் போலவே, உங்கள் பௌதிகமும் ஞானம் அடைய உதவும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு மாற்றம், அதன் மூலம் நாம் சாட்சி பகர முடியும்... நான் உண்மையிலேயே திறமையானவன் என்பதை விஞ்ஞானிகளுக்கு நிரூபிக்க விரும்புகிறேன்—நான் உங்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க முடியும், பதிலுக்கு நீங்களும் மற்றவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க முடியும். அப்போதுதான் நாம் உண்மையாகவே "கடவுளின் செல்கள்" என்று அழைக்கப்பட முடியும். இது, "வானம், பூமி மற்றும் அனைத்துப் படைப்புகளும் ஒரே ஒருங்கிணைந்த உடலாகும்" என்ற கொள்கையை உள்ளடக்கியுள்ளது—உண்மையில், இருப்பது ஒரே ஒரு பொருள் மட்டுமே! அந்த ஒற்றைப் பொருளைப் பொறுத்தவரை, அதை எவ்வாறு மாற்றுவது என்பது இப்போது நமக்குத் தெரியும். எதிர்காலத்தில், நீங்கள் மனித மூளை வகுப்பில் கலந்துகொள்வீர்கள்.
வரலாற்றுக்கு முந்தைய மூளையைப் பயன்படுத்தும்போது, உங்கள் சாராம்சமே—உங்கள் அடிப்படை இயல்பும் மனோபாவமும்—ஒரு உருமாற்றத்திற்கு உள்ளாவதை நீங்கள் இயல்பாகவே காண்பீர்கள். இந்த மாற்றத்தை நீங்கள் முழுமையாக உணர்வீர்கள்; அது உங்கள் அறியாமலேயே நடக்காது! மேலும், இந்த உருமாற்றம் உங்களுக்குச் சாதகமாகவே செயல்படுகிறது—இது உங்களுக்கு எதிராகச் செயல்படும் மாற்றம் அல்ல! நீங்கள் முன்பு பல்வேறு திட்டங்களையோ முயற்சிகளையோ செயல்படுத்த முயன்றபோது, உயர் ஆன்மாக்கள், "அதற்கு மிக நீண்ட காலம் ஆகும்!" என்று அடிக்கடி பதிலளிப்பார்கள். இருப்பினும், நீங்கள் வரலாற்றுக்கு முந்தைய மூளையைப் பயன்படுத்தும்போது, இந்தத் திட்டங்களின் கால அளவு கணிசமாகக் குறைகிறது; அவை மேலும் சீரமைக்கப்பட்டு, மிக வேகமானவையாக மாறுகின்றன. இந்த வழியில்—இத்தகைய செயல்திறன் மூலமாக மட்டுமே—மனிதகுலத்திற்கு உதவுவதில் நாம் உண்மையாக வெற்றிபெற முடியும். இந்தக் குறிப்பிட்ட வகுப்பிற்கு வழிவகுக்கும் ஒவ்வொரு கட்டமும், உங்களையும்—நமது ஆன்மாக்களையும்—ஞானோற்றத்திற்குத் தயார்படுத்தியுள்ளது; அது உங்கள் பௌதிக உடல்களை ஞான நிலையிலிருந்து ஞானோற்ற நிலைக்குப் பரிணமிக்கத் தயார்படுத்தியுள்ளது. இதன் விளைவாக, நீங்கள் அசாதாரணமான நிகழ்வுகளைக் காணவும், அறிமுகமில்லாத சூழல்களை எதிர்கொள்ளவும் தொடங்குவீர்கள். உங்கள் சொந்த ஆளுமைகளும் மனோபாவங்களும் ஏன் மாறிவிட்டன என்று நீங்களே ஆச்சரியப்படக்கூடும். ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள்: இதைப்பற்றி நான் ஏற்கனவே உங்களை எச்சரித்துவிட்டேன்!
முதலாவதாக, நமது ஆன்மாக்கள் ஞானோதயத்தின் மிக உயர்ந்த நிலைகளுக்கு உயர்கின்றன. இரண்டாவதாக, ஞானோதயத்தை நோக்கி முன்னேறும்போது நமது பௌதீக உடல்கள் ஞானத்தை வளர்த்துக் கொள்கின்றன; இதன் விளைவாக, அனைத்து வெளிப்புற சூழ்நிலைகளும் சூழல்களும் ஒரு மாற்றத்திற்கு உள்ளாகின்றன. விஷயங்கள் இனி உங்கள் தனிப்பட்ட விருப்பங்கள் அல்லது எதிர்பார்ப்புகளின்படி கண்டிப்பாக நடக்காது. நிகழ்வுகள் உங்கள் சொந்த மனித விருப்பத்தின்படி மட்டுமே நடந்தால், அந்த செயல்முறை மிகவும் மெதுவாக இருக்கும். இருப்பினும், வரலாற்றுக்கு முந்தைய மூளை இப்போது உங்கள் தனிப்பட்ட விருப்பத்தை விட மேலோங்கி இருப்பதால், காலவரிசை துரிதப்படுத்தப்பட்டு, வேகமாகவும் சுருக்கமாகவும் மாறுகிறது. எனவே, தயவுசெய்து மேலும் எந்த அச்சத்தையும் ஒதுக்கி வைக்கவும். ஆயினும்கூட, உங்கள் அனைவருக்கும் ஒரு பொதுவான நினைவூட்டலை வழங்க விரும்புகிறேன்: வரலாற்றுக்கு முந்தைய மூளை வகுப்பில் கலந்துகொள்வது மட்டுமே ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் வெற்றியையோ அல்லது நிறைவையோ தானாகவே உத்தரவாதம் அளிக்காது—அந்த வகுப்பு உங்கள் தனிப்பட்ட மாற்றத்திற்கு வழிவகுத்தாலும் கூட. பதிப்புரிமை © HUE FACULTY, Inc. [43] ஒவ்வொரு நாளும்—ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும்—நீங்கள் திருத்தத்திற்கும் மேம்பாட்டிற்கும் உள்ளாகும்போது, நீங்கள் செம்மைப்படுத்தப்படும் பாக்கியத்தைப் பெறுகிறீர்கள் என்பதை நீங்கள் உணர வேண்டும். இதற்காக, நீங்கள் கௌரவ உணர்வை உணர்ந்து, அதை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டு, உயர் சக்திகளுக்கு உங்கள் நன்றியைத் தெரிவிக்க வேண்டும். மேலும், உங்களில் சிலர் இந்தப் போதனைகளை நடைமுறைப்படுத்துவதில் சிரமப்படக்கூடும் என்பதையும் நான் உணர்கிறேன்; நான் உங்களுக்காகப் பிரார்த்திக்கும் அதே வேளையில், நீங்களும் உங்களுக்காக நீங்களே பிரார்த்திக்கக் கடுமையாக முயலுமாறு உங்களை வலியுறுத்துகிறேன்; இதன் மூலம், நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து நமது ஆன்மீக இலக்குகளை வெற்றிகரமாக எய்திட முடியும். "வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட மனித மூளை" (Prehistoric Human Brain) குறித்த இந்தக் வகுப்பில் பயிலும் ஒவ்வொரு மாணவரும் 100% தேர்ச்சியை அடைவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுவதில்லை. இந்தக் குழுவில் உள்ளவர்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீதத்தினர்—ஒருவேளை சில பத்து சதவீதத்தினர்—வெறும் வகுப்பில் கலந்துகொள்வதற்காகவோ, கற்றல் எனும் செயல்முறையை மேலோட்டமாக நிறைவேற்றுவதற்காகவோ, அல்லது தாங்கள் படித்தோம் என்று சொல்லிக்கொள்வதற்காகவோ மட்டுமே இங்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நான் நன்கு அறிவேன். இருப்பினும், உண்மையான நடைமுறைக்கு—அதாவது இந்தக் கோட்பாடுகளைச் செயல்படுத்துவதற்கு—வரும்போது, அதன் விளைவு முழுமையாக உங்கள் சொந்த முடிவுகளையே சார்ந்திருக்கிறது; எனது பணி என்னவென்றால், உங்களுக்கு ஆலோசனைகளையும் மென்மையான நினைவூட்டல்களையும் வழங்குவது மட்டுமே ஆகும்.
English Translation
The Primitive Brain
But let us return to the matter at hand: Brothers and sisters, as you undertake the 'Primitive Brain Class'—and bearing in mind that it was through this very 'Primitive Brain' that God permitted the creation of all living beings and all things—listen to this with the utmost attention! When you—or *we*—created all living beings and all things—yes, it was *you* and *we* who brought them into existence—then, you must necessarily accept full responsibility for them. First of all, who told you to go and enroll in that 'Class 13++'? Listen clearly! I emphasize this point once again. Do you possess such an intense eagerness to learn? Listen clearly now! You truly enjoy studying that 'Primitive Brain Class,' do you not? Let everyone listen clearly! Since this 'Primitive Brain' paved the way for the creation of all living beings and all things—and here, let us not speak solely of human beings, but of *all* living entities: food sources, crops, plants, and animals—the duty to nurture and protect all of these rests upon both you and me. We must make sacrifices for their sake. Therefore, do not harbor grievances or bitterness within your minds! I am speaking here of *all* living beings and *all* things. Now, let us turn our attention to our own personal lives. Are you conducting yourselves as grandparents? As parents? Or as children? Accept your role, and fulfill it to perfection! Since *we ourselves* created these circumstances, you must shoulder the responsibility for them; do not cast blame upon others; do not raise the question, "Why am I suffering so much?" Do not suffer! Who told you to be so eager to take a wife? Who told you to be so eager to take a husband? Do not lament your sufferings! In those days of old—when you chose to accept a wife or a husband—in those very moments when you both loved one another so deeply—why did you not complain about suffering *then*? If you intended to complain about suffering, you should not have chosen a partner in the first place. Now you say, "Alas! I should have taken precautionary measures to avoid having grandchildren and in-laws!" Well, if you did not want daughters-in-law or sons-in-law, you could simply have lived alone like an ascetic—what would have been the problem with that? But *you* were the ones who desired it intensely! *You* were the ones who yearned for that pleasure! You yearned for a few moments of pleasure; yet now, you complain. This is the parable I wish to place before you. Students of the *Prehistoric Human Brain* class—this is my method of instruction for you: Whenever a duty or a responsibility arises, do not complain! Accept it and embrace it with love—even if the person involved behaves wrongly—for *you* are the ones who brought them into this world! Furthermore—insofar as your eagerness to learn is concerned—you yourselves must accept full responsibility for all the suffering that prevails upon this earth; for it is *you* who created it! Had anyone else created it, you would have had every right to harbor resentment against them. But it is *you* who have come in search of this knowledge! The lesson I impart to you today is the absolute truth! To those of you in Europe who are observing this class as auditors: pay close attention! Since we are the creators, we bear the responsibility; and because we bear the responsibility, we are compelled to endure even the most profound forms of suffering. Yet, by enduring these minor tribulations now, we ultimately reap a magnificent reward. Listen carefully! Whatever is sent forth eventually returns to us—and in the end, it is *we* who harvest its benefits! For we are the Primal Source; we are the "parents" of all that exists here! It is precisely because we are the Primal Source that we are, ultimately, the ones who experience the fruits of creation. Nevertheless—before we can enjoy those fruits—we must first endure the suffering. Unless you first experience the suffering, you cannot truly appreciate the reward. Indeed—if you do not even know what suffering is, how could you possibly appreciate the reward? Students of the *Prehistoric Human Brain* class—I tell you that it is *you* who have created every living being and every event within this universe... I continue to remind you of this constantly. When we accept and embrace suffering—when we welcome what appears to be a failure—we transform it into the most solid foundation for achieving a magnificent, ultimate victory. This is the profound wisdom I offer you—the most vital lesson that you must imprint deeply within your heart. For thirty years, I have been guiding you; yet, in a single moment—if you truly internalize this—you will find immediate relief! As I recently instructed you during your studies regarding the "Prehistoric Human Brain": when you created all manner of living beings and events, you simultaneously assumed full responsibility for them. Consequently, we ourselves have shouldered the burden of all the suffering that exists on this earth. Yet, in return—provided we accept that suffering—we are rewarded with an immense joy: the very sense of "victory" experienced during those blissful moments. Every day, keep this thought at the forefront of your mind: Duty and responsibility—we created them ourselves; therefore, we must also accept their consequences. Thus, within the twenty-four hours of a day, whenever you experience that profound sense of joy, know that you have achieved victory. You may regard the remaining time as failure—as a total loss! Nevertheless, if—within those twenty-four hours—you experience victory for even a mere five minutes, it constitutes a monumental triumph—an incomparable treasure! My teachings differ from those of others. I am not like other teachers who instruct you to read thirty or fifty books; Ultimately, everything converges into a single word! The word I am teaching you right now is this: Embrace total failure! If, within a span of twenty-four hours, you discover just five minutes of success—that is an incomparable treasure bestowed upon you by the Divine—and therein resides your peace! For what is the use of sitting here, wallowing in misery? If we simply accept our suffering exactly as it is, what remains left to worry about? What else remains that could possibly cause us distress? Suffering is a state of existence far deeper than mere misery; misery is not true suffering. Now that you have accepted everything—look here!—within just five minutes, you can experience pure bliss! In those moments, suffering ceases to exist entirely—it vanishes completely! Those five minutes of pure joy—mark my words—constitute an incomparable treasure; they serve as a complete recompense for the suffering we endured during the remaining twenty-three hours and fifty-five minutes. Those five minutes of bliss completely transform the remaining twenty-three hours and fifty-five minutes, serving as the ultimate resolution for them. It is for this very reason that, in our field of 'Human Energy,' we consistently guide you to accept and embrace suffering. You invest all your money, resources, effort, energy, and time solely for the purpose of learning from failure. You are constantly learning through failure. Yet, it is precisely through such minor failures that we achieve our greatest triumphs. I guide you so that you may discover what is truly real; furthermore, I create simulated scenarios specifically for you to facilitate this discovery. Once you have attained that truth, you pass that imaginative experience on to others—precisely so that they, too, may learn from it. When they have learned and, as a result, realized the truth, that imaginative experience is transmitted once again to yet another group—namely, to those who follow in our footsteps. If you embrace this mindset, you will naturally feel a sense of inner peace! That being the case, why should you worry or be troubled? Furthermore, I tell you this in all sincerity: when you undertake the study of the 'Prehistoric Human Brain,' you assume full responsibility for everything. For *you* are the one who desires to scale even greater heights—the one who yearns to achieve so much more!
You have a need for God, do you not? Yet, God cares for all living beings and for the entire created universe. He has granted us the right to utilize all these things solely so that we may contribute to the betterment of humanity. He did not bestow these gifts upon us merely so that we might sit idly in a position of elitist privilege! He Himself has descended to Earth; look—He sits right there upon the ground! My brothers and sisters, in a place higher than His...
Do you have the audacity to sit there? Is there anyone who is truly equal to God? If a person were truly God, he would be seated right there on that patch of grass. Do you have the audacity to sit in a place higher than God? You would not have that audacity! In that case, sit right beside Him—or better yet, sit behind Him; that is the safest course of action! If you sit in that manner, should any danger arise, He can protect you; conversely, if you sit in front of Him, how could *you* possibly protect *Him*? Sit behind Him, my child! If you sit there, at the moment death approaches, He will be the one to give up His life before you do—though, of course, the fact that He never truly dies is a different matter entirely. Consequently, you will continue to live! Learn a lesson from failure; through it, claim for yourself a victory that no one else has ever achieved! There—I have explained this to all of you in the clearest possible terms! Otherwise, you might say: “Oh my! I thought coming here to study would be a certain kind of experience; but on the contrary, this person is tormenting us! We lived very comfortably before joining this; now we are in great distress—yet, we have not died. Comfort leads to death; suffering does not. Which of these would you choose? Which do you desire? To survive, even if it means suffering—and thereby be able to help others—or to live comfortably and then die? Which do you want? Surely you would choose suffering, wouldn't you? If so, embrace this suffering tightly! If you accept this suffering, God will stand by your side! If you seek only comfort, God will offer no assistance. What is it that you want? You have come here precisely because you are deeply eager to learn, haven't you? You say, ‘Guru, I wish to learn.’ Then learn, my child! ‘Guru, I wish to learn.’ Then learn, my beloved! Keep on learning. It has been only one hour since you began your studies; yet, you have already started to feel afraid, haven't you? This is not over yet—there is still much more to come! But eventually, a time will come when that fear vanishes completely. As I guide you, you will initially feel intense fear—truly, a very severe fear—but it will gradually subside and, in the end, disappear entirely. Before you can perform your work effectively, you must be in a state of fearlessness! It would make absolutely no sense to begin this training with minimal fear, only to finish it in a state of utter terror. If that were to happen—if you were to complete this training and say, ‘Alright, I’m off...’ “‘I’ll be back!’—saying this, you would simply walk away.” For the very first time in the history of our planet—yes, for the very first time—scientists have now acknowledged the presence of God within the vessel of our physical bodies. At the same time, my homeland of Vietnam—and Asia and Southeast Asia in general—has always known this truth; yet, until now, we had not attained the capacity to fully realize it. In the realms of literature and philosophy—specifically in my country, and broadly across Southeast Asia—we have traditionally recognized only three fundamental elements: the Sky above, the Earth below, and the Human race situated between the two—collectively known as *Thien-Dia-Nhan* (Sky-Earth-Man). The understanding here is that when the Sky, the Earth, and Man unite, one gains knowledge of all things. However, despite the existence of these simple phrases in written form, we never truly grasped their profound significance! Through the extraordinary capabilities of modern science, we have—today—at this very moment—finally proven that this union of Sky, Earth, and Man is, in reality, a natural phenomenon inherent within us—a reality that, until now, we simply did not know how to utilize. This reality is the "God Cell" that resides within our brains. Today, brothers and sisters, I present this before you so that you may prepare yourselves—so that *we* may prepare ourselves. The vast majority of what is written in books remains merely theoretical. As for myself, I am an ordinary man with modest means; our *Nhan Dien* (Human Potential) training system possesses no financial resources, research facilities, scientific equipment, or dedicated research time. We focus entirely on learning and practical application.
...we were dependent—a process that I have personally spearheaded for the past thirty years. Throughout these three decades, I have deeply studied the teachings bestowed upon me by the 'Higher Heavens'; and today—at this very moment—the great aspirations of humanity—yes, the loftiest ideals of the human race—have finally been realized right before our eyes. I wish to share this achievement with all of you. I have waited for ten years—and the reason I mention this decade-long wait is that a profound conviction resided within me: the belief that a day would eventually come when the global scientific community would acknowledge this... ...When we realize the presence of that 'Supreme Essence' residing within us, humanity will reap its bountiful rewards. Such a time is fast approaching.
The immediate moment for this has arrived right now—in this very year, 2004. After nearly fifteen long years—with just four months, or perhaps even three, remaining—exactly fifteen full years will have elapsed since I first conducted a class for you on the subject of the "Prehistoric Human Brain." At that juncture—when you begin to utilize this 'Prehistoric Human Brain'—you will experience an immediate transformation. Firstly, regarding the matter of self-interest: it will vanish completely. Secondly, the sense of hostility toward others: it will cease entirely. Thirdly, if you harbored any inclination to cause difficulties for others: conversely, you will naturally discover within yourself a mindset that seeks to make things easier for them. In one moment, you may harbor feelings of hatred toward someone; yet, in the very next moment, that hatred may vanish completely. (By "hatred," I refer here to anger or bitterness—not the antithesis of love! This has absolutely no bearing on romantic relationships between men and women; that is not the context here!) What I am teaching you now applies to the entirety of human society. The primal human brain possesses this remarkable quality: the instant you begin to act out of self-interest, spiritual forces intervene within your primal brain, and immediately, your self-interest dissolves. Whether you are being stubborn, or harboring anger and bitterness, the moment your primal brain receives the radiance of the Supreme Being, you undergo an instantaneous transformation. For the Supreme Being is never selfish! The Supreme Being is never petty! The Supreme Being harbors neither sorrow nor anger. There is only Love—pure, unconditional Love! Therefore, when your brain undergoes this transformation, do not panic or become alarmed. It is a transformation of wisdom—a change designed to help your physical being attain enlightenment, just as our souls have attained it, thereby enabling us to bear witness... I wish to prove to scientists that I am truly capable—that I can train you, and in turn, you can train others. Only then can we truly be called "God's Cells." This embodies the principle that "the heavens, the earth, and all of creation constitute a single, unified body"—indeed, there exists but one singular Substance! And regarding that singular Substance, we now know how to transform it. In the future, you will participate in a class on the human brain.
As you utilize the prehistoric brain, you will naturally observe that your very essence—your fundamental nature and temperament—undergoes a transformation. You will be fully conscious of this change; it will not occur without your awareness! Furthermore, this transformation works entirely in your favor—it is not a change that works against you! In the past, whenever you attempted to implement various projects or initiatives, the Higher Souls would often respond, "That will take a very long time!" However, as you utilize the prehistoric brain, the timeframe for these projects is significantly reduced; they become more streamlined and proceed with much greater speed. In this manner—and solely through such efficiency—can we truly succeed in assisting humanity. Every stage leading up to this specific class has prepared both you—and our souls—for enlightenment; it has prepared your physical bodies to evolve from a state of knowledge to a state of enlightenment. Consequently, you will begin to witness extraordinary phenomena and encounter unfamiliar environments. You may even find yourself wondering why your own personality and temperament have undergone such changes. But remember: I have already forewarned you about this!
Firstly, our souls ascend to the highest realms of enlightenment. Secondly, as we progress toward enlightenment, our physical...
The bodies cultivate wisdom; as a result, all external circumstances and environments undergo a transformation. Things will no longer strictly unfold according to your personal preferences or expectations. If events were to occur solely in accordance with your own human will, that process would be exceedingly slow. However, since the prehistoric brain now takes precedence over your personal will, the timeline is accelerated, becoming both rapid and condensed. Therefore, please cast aside any further fears. Nevertheless, I wish to offer a general reminder to you all: merely attending the class on the prehistoric brain does not automatically guarantee success or fulfillment in every endeavor—even if that class leads to your personal transformation. Copyright © HUE FACULTY, Inc. [43] Every day—on every occasion—as you undergo correction and refinement, you must realize that you are receiving the privilege of being perfected. For this, you should cultivate a sense of honor, accept it wholeheartedly, and express your gratitude to the Higher Powers. Furthermore, I recognize that some of you may struggle to put these teachings into practice; while I pray for you, I also strongly urge you to strive earnestly to pray for yourselves; in doing so, we can all unite to successfully attain our spiritual goals. It is not expected that every student enrolled in this class on the "Prehistoric Human Brain" will achieve 100% proficiency. I am well aware that a certain percentage of the individuals in this group—perhaps a few tens of percent—have come here solely to attend classes, to go through the motions of the learning process superficially, or simply to be able to claim that they have studied. Nevertheless, when it comes to actual practice—that is, the application of these principles—the outcome depends entirely upon your own decisions; my role is merely to offer you advice and gentle reminders.
